به آسیب یا اختلال در پیوستگی سلولی، آناتومیکی و یا عملکردی بافت زنده، زخم می گویند.

زخم‌های حاد و مزمن از نظر فنی بر اساس فاصله زمانی از آسیب اولیه و مهم‌ تر از آن، بر اساس شواهد اختلال فیزیولوژیکی طبقه‌ بندی می‌ شوند.به طور کلی وقتی بیش از چهار هفته از ایجاد زخم گذشته باشد مزمن تلقی میگردد.

فاکتورهای خطر مزمن شدن شامل پیری ، سوتغذیه ، داروها ، چاقی ، سیگار و مخدر ، بیماری های مزمن مانند دیابت یا نارسایی قلب یا کلیه یا کبد ، عفونت ، ضعف خونرسانی ، نوروپاتی ، فشار ،شدت و وسعت زیاد زخم ،وجود بافت نکروزه ،نامناسب بودن درمان ، وجود بیماری پوستی مانند درماتیت یا بدخیمی ، وضعیت سیستم ایمنی، مصرف بعضی داروها می باشد.

پوست بزرگترین سد دفاعی بدن ماست. هرگونه آسیب آن می تواند با زخمی کوچک آغاز گردد اما به مشکلات بزرگ ختم شود. لذا درمان زخم خود را به تیم متخصص آن بسپارید.

•  رعایت بهداشت: لازم است زخم خود را تمیز نکه دارید شستشوی زخم از ارکان اصلی درمان زخم است.توجه به محلول شستشو و نحوه ی شستشو دارای اهمیت است.
• در صورت وجود عفونت باید سریعاً اقدام به تشخیص و درمان شود. برای این کار می توان از داروهای موضعی یا خوراکی یا تزریق بر حسب تشخیص پزشک استفاده کرد.
• لازم است پوشش و پانسمان مناسب مرحله و شرایط زخم بر حسب زخم شما گذاشته شود.
• لازم است فشار روی زخم هدایت شود ؛ مثلاً بر حسب مورد استفاده از کفش های مخصوص توصیه می گردد.
• لازم است عامل زمینه ای مستعد کنندۀ ازمان زخم برطرف شود .